Γιατί η δικηγορία είναι οικογενειακή υπόθεση, μέρος 2ο.

Γιατί η δικηγορία είναι οικογενειακή υπόθεση, μέρος 2ο.

Wednesday 23 May 2018

Δικηγορικής οικογένειας συνέχεια….

 

Χθες άρχισα να σας διηγούμαι την ιστορία της Ελένης και του Αντώνη και το πώς ο Αντώνης, κουρασμένος από τη δουλειά του στη μικρή δικηγορική εταιρεία, αποφάσισε, με την υποστήριξη της Ελένης, να ξεκινήσει τη δική του δικηγορική επιχείρηση.

 

Έτσι λοιπόν, αφού νοίκιασε ένα μικρό γραφείο στο κέντρο, άρχισε να βρίσκει πελάτες (το πώς θα το συζητήσουμε σε επόμενα posts).

 

Ο Αντώνης δεν είχε πρόβλημα να βρει πελάτες. Ήταν δυναμικός, κοινωνικός και το γραφείο του άρχισε να αναπτύσσεται.

Μέσα σε ένα χρόνο, προσέλαβε δύο μαθητευόμενους δικηγόρους, προσέλαβε λογιστή και μια γραμματέα για να αναλαμβάνει τα τηλεφωνήματα του γραφείου του.

 

Κοιτώντας πίσω μια μέρα, ήταν εκστατικός. Το μικρό τους γραφείο αναπτύχθηκε πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι φανταζόταν. Αυτό έπρεπε να το γιορτάσει, οπότε πήρε τη γυναίκα του και το παιδί του για διακοπές στην Κρήτη για μια εβδομάδα.

 

Φυσικά, η διαχείριση μιας επιχείρησης είναι πολύ πιο πολύπλοκη και τρώει περισσότερο χρόνο από το να εργάζεται για κάποιον άλλο. Ο Αντώνης, όχι μόνο επέβλεπε τη δουλειά όλων των υπαλλήλων του αλλά έπρεπε συνεχώς να βρίσκει καινούργιους πελάτες για να κρατά τους πάντες απασχολημένους.

 

Όταν δεν διάβαζε τις τελευταίες εξελίξεις στο νομικό πεδίο για να μένει ενημερωμένος, διόρθωνε προτάσεις, συμφωνητικά, έγραφε αγωγές και έλεγχε ένα τεράστιο σωρό από έγγραφα για να βεβαιωθεί ότι όλα ήταν σωστά.

 

Επίσης περνούσε όλο και περισσότερο χρόνο στο τηλέφωνο μιλώντας με πελάτες,  αντιμετωπίζοντας παράπονα και χτίζοντας σχέσεις.

 

Στο τέλος του δεύτερου χρόνου, το γραφείο του είχε πλέον τέσσερις υπαλλήλους πλήρους απασχόλησης και δύο μερικής και μετακόμισε σε μεγαλύτερο χώρο.

 

Άρχισε να φεύγει πιο νωρίς από το σπίτι και πιο αργά από το γραφείο.

 

Άρχισε να μη βλέπει την κόρη του τόσο συχνά.

 

Για τον Αντώνη, η σκληρή δουλειά ήταν σημαντική για να φτάσει στο σημείο να έχει μια καλή ζωή, όπως την είχε φανταστεί.

 

Τα χρήματα ήταν όμως επίσης ένα μεγάλο πρόβλημα. Παρόλο που το γραφείο μεγάλωνε, τα χρήματα έρχονταν με δυσκολία και ιδίως όταν τα είχε μεγαλύτερη ανάγκη. Οι πελάτες πλήρωναν με δυσκολία και καθυστερημένα.

 

Όταν εργαζόταν σαν υπάλληλος, πληρωνόταν μια φορά το μήνα, καμιά φορά και σε δύο δόσεις.

 

Στην δική του εταιρεία έπρεπε να περιμένει δύο ίσως και τρεις μήνες.

Φυσικά είτε πληρωνόταν σε τρεις μήνες είτε σε έξι, ο Αντώνης έπρεπε να πληρώνει τους υπαλλήλους του κάθε μήνα. Αυτό σιγά- σιγά άρχισε να γίνεται ένα τεράστιο πρόβλημα.

 

Και ρίχνοντας περισσότερο αλάτι στην πληγή, άρχισε να νιώθει ότι η Ελένη ήταν αδιάφορη για το πρόβλημα. Όχι ότι και ο ίδιος της μιλούσε ιδιαίτερα για τα προβλήματα του γραφείου του.

 

“Η δουλειά είναι δουλειά” ήταν το σλόγκαν του. “Η υποχρέωσή μου είναι να αναλαμβάνω τις υποχρεώσεις του γραφείου και η υποχρέωση της Ελένης είναι να αναλαμβάνει τις υποχρεώσεις στο σπίτι, την κόρη μας και εμένα”.

 

Η εμφανής έλλειψη κατανόησης από την Ελένη, άρχισε να ταρακουνά των Αντώνη. Δεν έβλεπε ότι είχε ολόκληρο γραφείο να χειριστεί; Δεν καταλάβαινε ότι όλο αυτό το έκανε για την οικογένεια του; Προφανώς και ήταν αναίσθητη.

 

Η Ελένη άρχισε να αγανακτεί από την έλλειψη επικοινωνίας με τον Αντώνη και τις πολλές ώρες που έλειπε από το σπίτι. Έβαλε πίσω τη δουλειά της για να αφιερωθεί στην οικογένειά της και τώρα ο άντρας της δεν ήταν ποτέ σπίτι.

 

Η σχέσεις τους ήταν τεταμένες. Τις λίγες στιγμές που ήταν μαζί, ήταν σχεδόν αμίλητοι – οι μεγάλες συζητήσεις και τα παθιασμένα όνειρα του παρελθόντος έμοιαζαν με ένα μακρινό όνειρο.

 

Μια μέρα, η γραμματέας του ανακοίνωσε την παραίτησή της, χωρίς να δώσει διορία, με την αιτιολογία ότι η δουλειά που είχε να κάνει ήταν πολύ μεγάλη για να τα καταφέρει και ο μισθός πολύ λίγος για τον όγκο εργασίας και τις ώρες που εργαζόταν. Αυτό άφησε τον Αντώνη άναυδο, μαζί με ένα γραφείο γεμάτο χαρτιά και ένα τηλέφωνο να χτυπάει ασταμάτητα.

 

Χωρίς να έχει ιδέα τι να κάνει, ο Αντώνης κάθισε στη θέση της και εκείνη τη στιγμή, ένιωσε σαν ξένος στην ίδια του την επιχείρηση.

 

Γιατί ήταν τόσο ανόητος; Γιατί δεν έκατσε να μάθει τι έκανε η γραμματέας του τόσο καιρό; Γιατί περίμενε μέχρι τώρα;

 

Αποφασισμένος και απογοητευμένος, ο Αντώνης ρίχτηκε και σε αυτή τη δουλειά και βρήκε ένα χάος! Χαρτιά πεταμένα από εδώ και από εκεί, γλυκά μέσα στα συρτάρια της, δεκάδες άσχετα πράγματα αριστερά και δεξιά.

 

Εκνευρισμένος, εκείνο το βράδυ τσακώθηκε άγρια με την Ελένη. Βλαστημώντας έφυγε από το σπίτι και πήγε σε ένα μπαράκι να πιει ένα ποτό μήπως και ξεθυμώσει.

 

Γιατί δεν τον καταλάβαινε κάνεις; Γιατί κανείς δεν ενδιαφερόταν για το τι πέρναγε;

 

Γύρισε πίσω βρίσκοντας την Ελένη να κοιμάται. Καθώς πήγε στον υπολογιστή για να τον κλείσει, βρήκε ένα ανοικτό email με το μήνυμα:

 

“Μήπως ξέρεις κάποιον δικηγόρο για διαζύγια; Δεν θέλω να είναι από το περιβάλλον του Αντώνη”.

 

Ήταν από την Ελένη προς την αδελφή της.

 

Εκείνο το βράδυ, ο Αντώνης κοιμήθηκε στον καναπέ. Την επόμενη μέρα έφυγε νωρίς πριν ξυπνήσουν οι υπόλοιποι. Για πρώτη φορά στη ζωή του σαν δικηγόρος δεν είχε διάθεση για θυμούς και καυγάδες.

 

Φτάνοντας στο γραφείο, άνοιξε αμέσως το ντουλάπι με τα ποτά που είχε στην πλάτη του…. Και καταλαβαίνετε πώς πήγε η υπόλοιπη ημέρα.

 

Τι μάθημα μπορούμε να πάρουμε από την ιστορία του Αντώνη και της Ελένης;

 

Όπως ανέφερα και χθες, κάθε επιχείρηση είναι μια οικογενειακή υπόθεση.

 

Κάθε επιχείρηση έχει αντίκτυπο σε κάθε μέλος της οικογένειας, ακόμη και σε αυτούς που δεν εργάζονται στην επιχείρηση.

 

Κάθε επιχείρηση είτε παίρνει από την οικογένεια είτε δίνει στην οικογένεια.

 

Εάν η επιχείρησή παίρνει περισσότερα απ’ όσα δίνει, τότε η οικογένεια είναι πάντα αυτή που θα πληρώσει πρώτη το τίμημα.

 

Προκειμένου ο Αντώνης να απελευθερωθεί από τη φυλακή που δημιούργησε, πρώτα θα έπρεπε να αποδεχτεί την αδυναμία του. Θα έπρεπε να εκμυστηρευτεί στην οικογένειά του ότι πραγματικά δεν ξέρει πώς να “τρέξει” την επιχείρησή του και πώς να την μεγαλώσει.

 

Ο Αντώνης τα έκανε όλα μόνος του. Αν τα είχε καταφέρει, αν το γραφείο του είχε υποστηρίξει τον τρόπο ζωής που είχε οραματιστεί, θα ήταν γεμάτος υπερηφάνεια.

 

Αντ’ αυτού, ο Αντώνης χωρίς να το θέλει, απομονώθηκε στον κόσμο που δημιούργησε, πετυχαίνοντας ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα.

 

Κατέστρεψε τη ζωή του – και τη ζωή της οικογένειάς του.

 

Επαναλάβετε μαζί μου: η κάθε επιχείρηση είναι μια οικογενειακή επιχείρηση.

 

Είστε σαν τον Αντώνη;

 

Πιστεύω ότι όλοι οι δικηγόροι βλέπετε λίγο τα πράγματα σαν τον Αντώνη. Θα πρέπει να μάθετε ότι η επιχείρηση είναι μόνο μια επιχείρηση. Δεν είναι η ζωή σας.

 

Όπως επίσης, ότι η επιχείριση μπορεί να έχει ένα τεράστιο αρνητικό αντίκτυπο στη ζωή σας, εκτός αν μάθετε πώς να κάνετε τα πράγματα διαφορετικά από τους περισσότερους δικηγόρους, δηλαδή διαφορετικά από το πώς τα έκανε ο Αντώνης.

 

Η δουλειά του Αντώνη θα μπορούσε να εκπληρώσει τους στόχους του ίδιου και της οικογένειάς του. Αλλά για να γίνει αυτό, θα έπρεπε να μάθει πώς να χειρίζεται τη δικηγορική του εταιρεία με ένα τρόπο που θα του ήταν τελείως ξένος.

 

Αντιθέτως, η εταιρεία του κατανάλωσε τις ημέρες και τις νύχτες του. Τον πήρε μακριά από την οικογένειά του.  Μην έχοντας πραγματική κατανόηση της απαραίτητης στρατηγικής σκέψης, η οποία θα του επέτρεπε να δημιουργήσει κάτι μοναδικό, ο Αντώνης καταδίκασε την οικογένειά του πριν ακόμη ανοίξει τις πόρτες τους γραφείου του.

 

Τα εβδομαδιαία μας blog posts θα περιλαμβάνουν τα μυστικά που θα έπρεπε να γνωρίζει ο Αντώνης. Εφαρμόζοντάς τα στην δική σας επιχείρηση, θα αποφύγετε μια παρόμοια τύχη.

 

Στο επόμενο blog post θα μιλήσουμε για το θέμα των χρημάτων.  

 

Μείνετε συντονισμένοι,